شیرینی راه رفتن

سال قبل ، عزیزترین هدیه ام را از خدا گرفتم .امروز که یک سال و دو ماه و دو روز  از بدنیا آمدن ریحانه ی من گذشته ، اتفاقی جالب ، شیرینی هدیه ی خدا را برایم شیرین تر کرد .در میان دغدغه های مختلفی که برای نوشتن داشتم ، دیدن گام های کوچک اما استوار ریحانه ام ، آنچنان شوقی در من بوجود آورد که  تمام آن دغدغه ها را تحت الشعاع خودش قرار داده و به من یادآوری کرد که یکبار دیگر شاکر خدا باشم .

مراحل رشد کودک اینقدر شیرین است که هر مرحله ای  لذت خاص خودش را دارد. اما دیدن راه رفتن بچه ، لذتی دارد که قابل وصف نیست .نمیدانم ، شاید جای این کلمات اینجا نباشد ، اما حس کردم که باید بنویسم  : منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکراندرش مزید نعمت ٬ هر نفسی که فرو می رود مُمِد حیات است و چون برون می آید مُفَرح ذات . پس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب.